Directeur ADP Nederland in Financieel Dagblad
10 april 2007 - In de redactionele serie 'De Bron' worden door het FD ondernemers en directeuren op bijzondere wijze geportretteerd. Wat zet hen aan tot hun huidige succes, wat maakt dat ze nu prettig en goed functioneren, wat drijft hen. Kortom, het FD gaat op zoek naar DE BRON van hun vuur, hun inspiratie en kracht. In het FD van 10 april werd het interview met Hein Brockhoff, algemeen directeur van ADP Nederland, geplaatst.
'Ik ben een Amsterdams strebertje'
Door ROB VAN 'T WEL
Meer doener dan denker. Hein Brockhoff van ADP Nederland knokte zich vanuit de Amsterdamse volksbuurten naar een toekomst als 'corporate entrepreneur'.'Niemand kwam mij als rechtsback voorbij'
'Dit is de plek waar ik mijn eerste loonzakje ontving', zegt hij bijna nog voordat hij voor een tweede keer adem kan halen. Het is geen gekke plek voor iemand die aan het roer staat van een van de grootste commerciële salarisverwerkers van Nederland. 'Dat leek me wel geinig.'
Maar de gekozen locatie biedt meer dan een knipoog naar zijn huidige werk. Het is een plek met een levendige herinnering die verder strekt dan geld.
Daar waar tegenwoordig het restaurant De Kas staat, stond ooit de stadskwekerij van de gemeente Amsterdam. Daar in het park Frankendael bevonden zich de kweektuinen van de Amsterdamse plantsoenendienst. Het was de plaats waar de vader van ADP-directeur Hein Brockhoff zijn geld verdiende - 'door heel hard te werken'.
Voor Brockhoff is de voormalige Stadskwekerij bovendien een plaats van persoonlijke reflectie. Het is de plaats waar de herinnering aan zijn veel te vroeg overleden vader het meest tastbaar is. Zijn vader overleed op 41-jarige leeftijd, toen Hein 14 was. 'Daar word je vroeg volwassen van.'
Rimpeling
De dramatische wending is een flinke rimpeling in een hele normale jeugd. Hein Brockhoff groeide op in een doorsnee gezin in de Amsterdamse volksbuurten. Twee kinderen, vader verdient wat centen bij als accordeonist en studeren ligt niet voor de hand.
Zijn vrije tijd brengt hij door op straat - 'daar leerde je wel weerbaar worden' - en op de voetbalclub. Hij is rechtsback bij vv Amsterdam, een club die al lang niet meer bestaat. 'De boel dichthouden', zegt hij, 'niemand kwam mij voorbij.'
Brockhoff herinnert zichzelf als iemand die als kind altijd wilde winnen; altijd de eerste wilde zijn. 'Ja, het monopolybord ging bij dreigend verlies om', erkent hij. 'Grappig eigenlijk want de rest van de familie is veel rustiger.'
Maar hij is op wel meerdere punten een buitenbeentje in de familie, weet hij. 'Mijn vader had echt groene vingers', vertelt hij, 'ik zeker niet.' Zijn zomerse werkzaamheden bij Stadskwekerij hadden dan ook geen betrekking op het groen. 'Inderdaad, ik zat daar toen al op de administratie.'
Doener
Het is een plaats waar hij nooit gedacht had terecht te komen. 'Ik ben een typisch Amsterdams strebertje', aldus Brockhoff. 'Selfmade, grote bek zonder dat ik mijzelf gemakkelijk blootgeef. Meer doener dan denker. Ik heb altijd het belang van leren ingezien maar dan wel efficiënt.'
Niet voor niets kiest hij na mavo en havo voor een verlengde diensttijd. 'Gewoon soldaatje spelen leek me helemaal niks. Dus werd ik onderofficier.' Hij wordt ingedeeld bij de bewakingstroepen van de Koninklijke Luchtmacht.
'In feite een politietaak', zegt hij, 'en dat wilde ik na mijn diensttijd ook gaan doen. Ik ben er nog een heel eind mee gevorderd. Avontuur, veel praktijk en macht. Ja, het is een beladen term maar dat trok me aan. Mensen vertellen wat ze wel en niet mogen, dat leek me wel wat. Ik zal het niet ontkennen.'
Maar het werd via een familielid een baan bij CMG , waar hij bij wijze van experiment als eerste niet-techneut wordt binnengehaald. Brockhoff heeft van die onverwachte carrièrestap nooit spijt gekregen.
'Ict was toen iets van de toekomst', zoekt hij naar een verklaring. CMG, waar hij op de serviceafdeling voor salarisadmistratieproducten terecht komt, blijkt een bijzonder bedrijf; Brits vooral. Brockhoff: 'Ik weet nog dat ik in die eerste dagen, geheel naar de bedrijfspolitiek, netjes met jasje- dasje in de lift stond. "Mooi jasje", zei een leidinggevende tegen me, "echt iets voor weekend". Tja, het jasje was niet blauw.'
Het jasje-dasje heeft het plezier nooit in de weg gestaan. Daarvoor was het werk veel te leuk. 'Veel doe-werk ook', zegt hij. 'Ik heb er ook met stapels salarisbrieven lopen slepen.'
Belangrijker was de kans om zich na een aantal jaar te ontwikkelen naar de commerciële kant van het bedrijf. Het blijkt een discipline waar de 'selfmade, streberige Amsterdammer' zich als een vis in het water voelt.
Totdat hij zich sterk genoeg voelt om samen met een vriend een eigen zaak te beginnen. 'Daar moeten we maar niet te veel nadruk op leggen', klinkt het wat defensief. En, 'het is een fout die veel meer mensen maken en kennelijk ergens goed voor is. Vriendschap en zaken moet je gescheiden houden.' Het avontuur houdt anderhalf jaar stand.
Salarisland
Tot zijn geluk komt er snel een tweede kans in salarisland voorbij. Het van origine Amerikaanse ADP biedt hem een mogelijkheid om opnieuw commercieel aan de slag te gaan. Het is een verademing.
Een Rotterdams bedrijf van Amerikaanse komaf', karakteriseert hij. Veel doen dus, wat hem erg aanspreekt. En veel directer resultaatgericht, wat hij ook als een verademing ervaart. 'Die directe openheid over de commerciële resultaten past bij mij.'
Dat wil niet zeggen dat hij helemaal het gevoel had thuis te zijn gekomen. 'Eerlijk gezegd', klinkt het met wat schroom, 'was ik niet onder de indruk van de eerste commerciële mensen die ik daar tegen het lijf liep. Als dit is wat ADP te bieden heeft, ben ik over enkele jaren directeur, heb ik gedacht. Bluffertje, hè. Nou ja, uiteindelijk is het me wel gelukt - al duurde het wel een paar jaar langer dan ik had gedacht.'
De weg liep uiteindelijk via het commercieel directeurschap en de nodige pittige avondstudies naar de functie van algemeen directeur, een positie die hij inmiddels zes jaar bezet.
Het waren jaren van hard werken maar dat werd gecompenseerd door de ruimte die er binnen het concern was om te ondernemen. 'Ik voel me een corporate entrepreneur', zegt Brockhoff.
Toch begon vier, vijf jaar geleden een leven van vooral hard werken te schuren. 'Ja, dat was rond mijn 41ste', zegt Brockhoff. 'Dat blijft toch een bijzonder leeftijd.'
De jaren hebben hem zoals hij het zelf zegt 'wijzer gemaakt'. Privé en zaak zijn beter in balans gekomen, 'zonder zijn gedrevenheid verloren te hebben', haast hij zich eraan toe te voegen. Zo is hij gestopt met in het weekend te werken. 'Nou ja, ik start niet eerder op zondagavond.'
En hij is gestopt met roken. 'Ik had op het laatst drie pakjes Marlboro per dag nodig. Bij diners zocht ik altijd de rokers op. Ik ben het levende bewijs dat stoppen kan. En ik moet zeggen dat het prima bevalt. Alleen is het wel jammer dat ik twaalf kilo ben aangekomen.'